Ks. Korneliusz Metelski

Założyciel i pierwszy proboszcz Parafii pw. Chrystusa Króla w Chojnie (Lata posługi w Chojnie 1919–1923).

Ks. Korneliusz Metelski to postać fundamentalna dla historii Chojna. To dzięki jego determinacji, zmysłowi organizacyjnemu i odwadze, wieś odłączyła się od macierzystej parafii w Biezdrowie, zyskując duchową samodzielność. Jego praca przypadła na trudny, pionierski okres odradzania się państwowości polskiej po zaborach.

I. Czas przed utworzeniem parafii w Chojnie (do 1919 roku) 

Zanim ks. Metelski zapisał się w historii Chojna, pełnił posługę duszpasterską w Archidiecezji Poznańskiej jako kapłan diecezjalny. Kluczowym momentem w jego życiorysie było skierowanie go do Parafii pw. Świętego Krzyża i św. Mikołaja w Biezdrowie, gdzie pełnił funkcję administratora (zarządcy parafii).

W tamtym czasie Chojno było wsią filialną należącą do Biezdrowa. Mieszkańcy Chojna, aby uczestniczyć w Mszy św., musieli przeprawiać się przez Wartę (często promem) i pokonywać kilka kilometrów do kościoła parafialnego. Ks. Metelski, widząc te trudności oraz rosnącą liczbę mieszkańców Chojna, dostrzegł pilną potrzebę utworzenia na miejscu ośrodka duszpasterskiego.

Już w 1917 roku, będąc jeszcze w Biezdrowie, podjął konkretne działania:

Uzyskał zgodę Władzy Duchownej w Poznaniu na tworzenie zrębów nowej parafii.

Wspólnie z mieszkańcami dokonał zakupu gospodarstwa w Chojnie (wraz z domem mieszkalnym i zabudowaniami), które miało stać się zalążkiem przyszłego probostwa.

Nadzorował adaptację jednego z budynków gospodarczych na tymczasową kaplicę (pierwotnie pod wezwaniem św. Wojciecha) oraz przygotowanie mieszkania dla duszpasterza. Był to akt wielkiej odwagi inwestycyjnej w niepewnych czasach I wojny światowej.

II. Posługa w Chojnie (1919 – 1923)

Uwieńczeniem jego starań był dzień 1 października 1919 roku, kiedy to oficjalnie erygowano Parafię pw. Chrystusa Króla w Chojnie. Ks. Korneliusz Metelski został mianowany jej pierwszym administratorem (proboszczem).

Jego czteroletnia posługa w Chojnie (jako samodzielnej placówce) to czas intensywnej pracy u podstaw ("pracy organicznej"):

1. Integracja społeczności: Chojno w tym okresie było wsią zróżnicowaną narodowościowo i wyznaniowo (zamieszkiwaną przez Polaków i Niemców). Po zwycięskim Powstaniu Wielkopolskim nastroje były napięte. Ks. Metelski, jako duszpasterz, musiał wykazać się wielkim taktem, by budować jedność parafii i łagodzić konflikty, jednocześnie krzewiąc polskość.
2. Organizacje duszpasterskie: Rozumiał, że kościół to nie tylko budynek, ale ludzie. Dlatego natychmiast powołał do życia fundamentalne dla tamtych czasów grupy:
   • Żywy Różaniec (dla matek i ojców),
   • Stowarzyszenie Młodzieży (Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej i Żeńskiej – wychowujące nowe pokolenie w duchu patriotycznym),
   • Bractwo Świętego Wojciecha.
3. Organizacja kultu: To on ustalał pierwsze porządki nabożeństw, odpustów i tradycji w nowej parafii, kładąc podwaliny pod życie liturgiczne, które w wielu aspektach przetrwało do dziś.

III. Czas po posłudze w Chojnie (od 1923 roku)

W 1923 roku ks. Korneliusz Metelski zakończył swoją misję w Chojnie. Na mocy decyzji władz kościelnych nastąpiła swoista "wymiana" proboszczów – ks. Metelski został przeniesiony do Parafii pw. św. Michała Archanioła i Wniebowzięcia NMP w Wieleniu nad Notecią, skąd do Chojna przybył ks. Teofil Poprawski.

W Wieleniu ks. Metelski kontynuował styl pracy, jaki wypracował w Chojnie – był duszpasterzem-społecznikiem i dobrym gospodarzem:

• Zajmował się rozbudową zaplecza gospodarczego tamtejszej plebanii (wybudował m.in. nowe zabudowania inwentarskie).

W 1924 roku założył w Wieleniu Kółko Rolnicze, którego celem było podnoszenie kultury rolnej, edukacja chłopów i wzajemna pomoc sąsiedzka. Był to dowód na to, że troszczył się nie tylko o ducha, ale i o byt materialny swoich parafian.